INTERVIEW MET VERA ANNA BACHRACH

VeraAnna-05VeraAnna-04VeraAnna-03VeraAnna-02VeraAnna-01

 

VeraAnna-06

Over de interviews

Verandering. Je kunt er een minder beladen woord aan geven: ontwikkeling, of groei. Maar zelf vind ik verandering precies de lading dekken. En uit ervaring – als coach, maar ook als mens – weet ik hoe complex verandering kan zijn (en hoe boeiend, ook.)

In een serie gesprekken bekijk ik het begrip vanuit verschillende invalshoeken. Ik spreek met mensen die al dan niet noodgedwongen een verandering hebben doorgemaakt, of die er een bijzondere mening over hebben. Het zijn mensen die ik bewonder, om de open blik die ze hebben en die ik dankbaar ben, omdat ze de tijd hebben genomen met mij te filosoferen.

 

‘Ik was niet bang.’

Vera Anna Bachrach heeft Future Planet Studies gestudeerd en doet dingen die gerust revolutionair genoemd mogen worden. Ze heeft samen met anderen een tostifabriek in Amsterdam neergezet, ontwikkelt een duurzame batterij en ze ontwerpt mee aan een nieuwe vorm van onderwijs voor leerkrachten (op de Nederlandse School). Als ik vraag hoe ze zichzelf aan mensen voorstelt, zegt ze: ‘Daar ben ik eindelijk achter! Ik noem mezelf Producent van goede ideeën.’

Het gesprek met Vera begint in volle vaart. Wat een prachtige boomlange vrouw is dat. Wat een verschijning. Het overdondert me niet alleen vanwege haar schoonheid, maar omdat ik zelf ook wel heb gehoord – vooral toen ik zo jong was als zij – dat ik een verschijning was. Ik maakte daar dankbaar gebruik van om mijn onzekerheden te verbloemen en mezelf houvast te geven. Rechte rug, borst vooruit en de ander inpakken.

(Dat doet me denken aan het volgende. Vanochtend keek ik een progamma over een lagereschoolklas in Japan. In de eerste paar minuten vraagt hij aan de kinderen: ‘Wat is het belangrijkste hier?’ ‘Gelukkig zijn!’ antwoorden de kinderen. Dat blijken geen loze woorden. Hij geeft zijn onderwijs zo vorm, dat het altijd daarover gaat. Geboeid kijk ik de volle 46 minuten. Op een gegeven moment legt hij de klas het schrijfteken voor ‘inpakken’ in. Het teken is opgebouwd uit een moeder met een kind in haar buik. ‘Wat doe je dus eigenlijk als je iets inpakt?’ vraagt hij. ‘Dan bescherm je iets heel goed.’ Hij heeft gelijk. Inpakken, dat is beschermen tegen ongemakkelijkheid.)

Ik vertel Vera Anna hoe ik dat deed, en vraag of zij zich ook op die manier bewust is van haar schoonheid en haar uitstraling. Daar heeft ze nu al een tijd niet bij stilgestaan en ze vindt het een leuke vraag, maar ja, dat deed ze vroeger zeker. ‘Je glipt in rollen’, zegt ze, ‘Je wordt geconfronteerd met je schoonheid en gaat daar ook gebruik van maken. Nu betrap ik me er zelf nog wel eens op en dan denk ik “Hee Vera, waarom doe je zo? Ben je nu onzeker of zit je op de automatische piloot?” Maar over het algemeen is het sowieso een voordeel om vrouw te zijn. Ook in ons bedrijf, Jansen Jansen Bachrach en Landshoff merk ik dat het handig is om er een vrouw bij te hebben.’

We spreken over de dingen die ze doet, voor de Nederlandse School en voor haar eigen bedrijf, over haar ondernemende houding. Ik vraag me af of ze altijd al zo is geweest, op zoek naar successen en vol lef. ‘Misschien wel, ik was de oudste thuis, ik moest de weg vrijmaken. Maar mijn moeder is ook heel jong overleden, toen ik negen was. Ik heb wel eens iemand horen zeggen: als iemand heel jong overlijdt, moet je diens leven afmaken. Of het waar is, weet ik niet, maar ik kan me er wel in vinden. Ik runde het huishouden toen mijn moeder overleden was. Haar dood heeft bijgedragen aan wie ik ben. Het is ook wel een verlichtende truc hoor. Ik denk nu zelfs dat ik een minder leuk mens was geweest als zij niet overleden was.’ Ze lacht.  

‘Als het over verandering gaat, kan ik wel zeggen dat geen moeder meer hebben mij zeker heeft veranderd of een bepaalde richting op heeft gestuurd. Dergelijke grote ervaringen kunnen je zeker veranderen als je zo jong bent. Maar ik was ook al wie ik was. Vijf minuten na de dood belde ik mijn leraar al op om erover te vertellen. Ik was niet bang. Dat is genetisch bepaald, denk ik, je vindt vanzelf je weg.
Alleen, je volgt niet altijd de veranderingen op die je wilt maken. Veel van je gedrag volgt niet uit je hart, maar uit wat er in je buik leeft aan normen en waarden en de krant.

‘Verandering heeft altijd een belangrijke rol gespeeld in mijn leven. Op de lagere school moesten we een kistje maken met daarop een woord dat erg belangrijk voor je was – ik koos verandering. In mijn werk vandaag de dag zie je dat ook nog. Enerzijds in mijn keuze voor het werk op de Nederlandse school. Het onderwijs heeft een heel minimaal zelf vernieuwend vermogen: de wereld verandert snel en het onderwijs speelt hier niet op in! De Nederlandse School wil dat wel doen en ik vind het boeiend daarna mee te werken. Maar je ziet het ook in mijn werk bij Jansen Jansen Bachrach en Landshoff, waar ons motto is dat we de wereld opnieuw bekijken. Het idee daarvoor werd aangewakkerd door de Tostifabriek, dat was een groot succes. Het was leerzaam en sloeg aan. Nu zijn we bezig met nieuwe spannende projecten.’
‘Kun je nog even wat over de Tostifabriek vertellen? ‘
‘We bouwden midden in Amsterdam een fabriek waarin we het proces van een tosti maken van a tot z in werking zetten. Met een zelfgebouwd graanveld, twee varkens en twee koeien hebben we alle ingrediënten van een tosti van begin tot eind zelf geproduceerd. Gedurende de hele lente en zomer nodigden we buurtbewoners, schoolklassen en andere stedelingen uit om te komen kijken of te helpen bij het grootbrengen van de varkens, melken van de koeien, uitmesten van de stallen mesten, kaas persen of het maken van de ham. De koe ging naar de slacht na het project, maar daar waren we ons aan gaan hechten. Hoe konden we daar op de een of andere manier uiting aan geven? We bedachten dat we de koe in konden blikken, van kop tot staart, zodat we hem voor altijd konden bewaren maar wel in stand hielden dat een koe ook voedsel is. In blikjes bouwen we de koe dan weer helemaal na.
Blik is een geweldige methode om te conserveren, daar verdiepen we ons nu verder in. We hebben een heel mooie plek in de oude explosievenfabriek aan de rand van het schokbos in Zaandam. Daar gaan we het productieproces van conserven van a tot z uitvoeren, alleen dit keer met als eindstation voedsel in blik. We gaan conceptuele diners organiseren en je kunt er je voedsel laten inblikken. We gaan koken, autoclaveren, blikken dichtmaken, etiketten erop.’
‘Bijvoorbeeld mijn etiketten, als ik een jubileum heb of zo?’
‘Dat zou kunnen en ook als je met een paar vrienden twee varkens hebt en die wilt conserveren. Bijvoorbeeld. Er komen special editions.’

De wereld anders bekijken en zo als vanzelf verandering in je dragen. Het enthousiasme dat ze erbij uitdraagt is aanstekelijk. ‘Hou jij eigenlijk nog tijd over om andere dingen te doen dan je werk?’ vraag ik. ‘Ja hoor. Mijn vriendje en beste vriendin vonden me eerst niet te doen. Maar nu bewaak ik mijn weekenden goed. Ik moet ook gaan nu, want we gaan zo lekker uit eten!’ Buiten maak ik nog een paar foto’s. Ik heb er denk ik wel vijftig gemaakt. Dat zal het moeilijkste onderdeel worden van dit interview: 44 foto’s niet gebruiken.

 

Klik hier om de site van Jansen Jansen Bachrach & Landshoff te bezoeken

Klik hier om de site van De Nederlandse School te bezoeken

Klik op de foto’s om ze groot te zien

Vul onderaan op de pagina je e-mailadres in om op de hoogte te blijven van nieuwe posts

 

Leave a Comment