INTERVIEW MET PIM KIK

PimKik-02PimKik-03PimKik-04PimKik-05PimKik-06

 

PimKik-01

Over de interviews

Verandering. Je kunt er een minder beladen woord aan geven: ontwikkeling, of groei. Maar zelf vind ik verandering precies de lading dekken. En uit ervaring – als coach, maar ook als mens – weet ik hoe complex verandering kan zijn (en hoe boeiend, ook.)

In een serie gesprekken bekijk ik het begrip vanuit verschillende invalshoeken. Ik spreek met mensen die al dan niet noodgedwongen een verandering hebben doorgemaakt, of die er een bijzondere mening over hebben. Het zijn mensen die ik bewonder, om de open blik die ze hebben en die ik dankbaar ben, omdat ze de tijd hebben genomen met mij te filosoferen.

 

‘Toen ik ziek werd, veranderde veel’

Dit derde interview was het meest filosofische tot nu toe. Het heeft meer vragen opgeroepen dan beantwoord en dat vind ik een verrijking.

In het bedrijf waar ik ingehuurd ben, loopt iemand rond die Adviseur Bedrijfsvoering achter zijn naam heeft staan. ‘Dat is Pim Kik. Hij was eerst leidinggevende, maar toen hij ziek werd, veranderde dat,’ zegt iemand tegen me. Ik wil deze man graag interviewen. Want wat zal je meer veranderen dan een levensbedreigende ziekte, een verandering van werk, alles tegelijk? Pim wil met me aan tafel.

’Ik was altijd leider van de troepen,’ zegt Pim, ‘Maar toen ik kanker kreeg, was dat niet vol te houden. In overleg hier op werk kreeg ik alle vrijheid om mijn dagen in te vullen zoals voor mij mogelijk en haalbaar was. Daar veranderde inderdaad een heleboel. Maar of ík veranderde, door mijn ziekte, door de context, dat betwijfel ik. Ik was daar zelf ook benieuwd naar. Ik ben een positief ingesteld mens, mijn glas is halfvol – zou kanker dat voor mij veranderen? Dat bleek niet zo te zijn. Ik was ook in het omgaan met mijn ziekte, hoe serieus het er de afgelopen drie jaar ook uitzag, positief. Ik wil benadrukken dat dat geen verdienste was. Het is gewoon wie ik ben.

‘Ik denk eigenlijk dat je bent wie je bent en daarom geloof ik ook niet in diep graven, in psychotherapie, in terug naar je jeugd en dergelijke. Ik was een bang jongetje en dat zal ik altijd blijven. Moeten we kijken naar waarom ik dat bange jongetje was? Ik zie meer heil in er effectief mee omgaan. Mensen veranderen niet. Ze dealen met veranderende omstandigheden.’

Zijn stelligheid brengt me uit het lood.
‘Maar Pim, ik ben wél veranderd.’
‘Hoe bedoel je?’
‘Ik heb mijn fobie van me afgeschud. Ik word niet meer somber wakker tegenwoordig. Dat heb ik voor elkaar gekregen met intensieve therapie, een jaar lang. We staan hier dus recht tegenover elkaar.’
Nu is Pim ook uit het lood. Hij verontschuldigt zich voor zijn stelligheid.

Een beetje onhandig zoeken we naar gemeenschappelijk gelijk en concluderen dat een angststoornis een ziekte is en dat we het niet over ziektes hadden, maar over minder zware onderwerpen. Ik denk meteen: is kanker dan geen ziekte? De wil om verder te praten is er, maar de tijd is op.

Een week later spreken we daarom nog eens af en deze keer praten we twee uur. De strekking van Pims woorden is wederom: mensen veranderen niet. Ze doen allerhande ervaringen op en reageren daarop op hun manier. Misschien ben ik vooringenomen geweest. Ik begin te twijfelen over alle waarheden die ik in mijn hoofd heb gebouwd, zoals ‘mensen die ernstig ziek zijn geweest, veranderen’ en zelfs: ’ik ben veranderd.’ Is dat eigenlijk waar? Ik heb de wereld naar mijn hand gezet, ja, maar hoe zou ik omgaan met een ernstige tegenslag? Zou dan mijn glas weer half leeglopen?

Vlak voor ons tweede gesprek heeft Pim gehoord dat alle kanker uit zijn lijf verdwenen is. ‘Helemaal klaar. Over een jaar terugkomen. Ik ben euforisch!’ zegt hij. Hij zal de komende tijd zijn leven een totaal nieuwe wending geven, laat hij me zien. De context veranderen. Verder blijft hij gewoon wie hij is.

Klik op de foto’s om ze groot te zien

Vul onderaan op de pagina je e-mailadres in om op de hoogte te blijven van nieuwe posts

Leave a Comment