INTERVIEW MET CHRISTINE WAGNER

christinewagner-6christinewagner-5christinewagner4christinewagner-3christinewagner-2

 

christinewagner

Over de interviews

Verandering. Je kunt er een minder beladen woord aan geven: ontwikkeling, of groei. Maar zelf vind ik verandering precies de lading dekken. En uit ervaring – als coach, maar ook als mens – weet ik hoe complex verandering kan zijn (en hoe boeiend, ook.)

In een serie gesprekken bekijk ik het begrip vanuit verschillende invalshoeken. Ik spreek met mensen die al dan niet noodgedwongen een verandering hebben doorgemaakt, of die er een bijzondere mening over hebben. Het zijn mensen die ik bewonder, om de open blik die ze hebben en die ik dankbaar ben, omdat ze de tijd hebben genomen met mij te filosoferen.

 

‘Ik was altijd al geïnteresseerd in andere manieren van denken en leven.’

Christine Wagner is druk. Ze werkt als ZZP’er aan verschillende opdrachten, waaronder Age of Wonderland, een initiatief van Hivos en Baltan Laboratories. Creatieve denkers en doeners uit landen in Afrika, Azie en Latijns Amerika ontwikkelen hun onderzoeks- en kunstprojecten samen met professionals uit de Creative Industry in Nederland. De focus ligt op sociale innovatie.
Daarnaast is ze verantwoordelijk voor Zaaigoed, een artist -in-residency programma. Het maakt onderdeel uit van Get Lost!, dat wordt gesteund door onder andere Stichting DOEN, Hivos, het Prins Claus Fonds en het Fonds Podiumkunsten. Een mond vol!

We hebben bij De Ysbreeker afgesproken. De herrie is overweldigend. ‘Kom, gaan we buiten zitten’, zegt Christine. Ik denk dat ze een grap maakt, want ik vind het koud, maar Christine maakt geen grap. Sterker nog, ze heeft er net een uur in het buitenzwembad opzitten. ‘Je mag mijn jas wel,’ lacht ze. Zo loop ik drie minuten nadat ik haar ontmoet heb buiten in de kou in de jas van een vreemde, die meteen geen vreemde meer is.
‘Heb je echt buiten gezwommen?’
‘Ja, ik probeer dat iedere dag te doen. Het is druk, maar tijd vrijmaken voor andere dingen is belangrijk. Daarom zitten wij nu ook hier.’

Mijn verwachting is dat we het zullen hebben over veranderingen in de cultuursector. Ik vraag haar, waar zij de grootste veranderingen ziet. Ik vraag ook naar de grootste verandering in haar eigen leven. ‘Laat ik met de makkelijkste beginnen,’ antwoordt ze. ‘In voorbereiding op de editie van het Age of Wonderland van dit jaar, rond Green & Fair Food, heb ik Taste the Waste gelezen. Daar is trouwens ook een film van, die staat online. Dat boek heeft mijn dagelijkse leven veranderd, want ik had me nooit gerealiseerd dat we wereldwijd even veel voedsel weggooien als dat we opeten!

‘Ik ben rigoureus gestopt met voedsel weggooien. Dat heeft wel gevolgen en roept ook reacties op. Ik was laatst uit eten en toen ik de broodjes meevroeg die nog over waren, gooide de ober ze op de gebruikte borden en zei: ik pak wel even nieuwe. Als ik dan uitleg dat ik juist díe broodjes meewil, roept dat onbegrip op. In de supermarkt leg ik soms dingen terug die bij de kassa achter gelaten worden. Daarbij doe ik tegenwoordig iedere dag boodschappen: mijn koelkast is leeg, ik hoef nooit dingen weg te doen. Dat maakt het boodschappen doen een tijdsintensievere klus dan vroeger.’
‘Ik ging ervan uit dat doggybags een uiting van zuinigheid waren,’ zeg ik lachend.
‘Nee, die zijn een teken van verantwoordelijkheid.’
‘Ben jij uit gaan zoomen, meer naar de wereld als geheel gaan kijken, toen je dat boek had gelezen?’
‘Nee, dat deed ik al. Als kind eigenlijk al, toen ik opgroeide in Wolfsburg, een provinciaal stadje waar de grootste fabriek van Volkswagen staat. We waren er één grote Volkswagen-familie – ik had de behoefte de wereld in te gaan. Op mijn zestiende heb ik meegedaan aan een uitwisselingsprogramma en heb ik een jaar in Los Angeles gewoond. Als Duitse kwam ik in aanraking met de wereld, met andere culturen en religies, ook met de Joodse en mijn Duitse verleden. De vader van een vriendin daar was een liberale rabbijn. Hij sloot huwelijken, ook tussen joodse mannen en niet-joodse vrouwen, wat best revolutionair was, want dat heeft gevolgen voor de kinderen, die alleen joods zijn als ze een joodse moeder hebben. Hij belde me dan op en zei: Christine, ik heb weer een getuige nodig, en dan mocht ik bij zo’n huwelijk aanwezig zijn.

‘Ik was altijd al geïnteresseerd in andere manieren van denken en leven. Sindsdien is reizen een vast onderdeel in mijn leven, liefst alleen reizen, want dat doet een groot beroep op je mindset. In de jaren 90 heb ik veel met Tuaregnomaden door de Sahara van Libië, Algerije en Mali gereisd. Als je daar vraagt: “Wat heb je nodig?” is het antwoord simpel: “Water.” Sindsdien zal ik ook geen water meer verspillen.

‘Niet alleen naar de wereld als geheel kijk ik. Ook het lichaam zie ik inmiddels als geheel. Dat is de gedachte achter het BodyTalkSystem, een holistische helingsmethode waarin ik me heb verdiept. Eigenlijk heeft mijn kennismaking met het BodyTalkSystem de grootste verandering in mijzelf betekend. Kijk, als we ziek zijn of ergens pijn hebben, nemen we een pil en hopen we dat het snel over gaat. We bestrijden daarmee de symptomen, niet de oorzaak van de kwaal. We zien ziekte of pijn als een plek in het lichaam waar iets niet goed gaat. Ik kijk daar anders naar: het lichaam is samen met onze geest een geheel, een systeem. Het heeft een zelfhelend vermogen dat uit balans kan raken door invloeden van buitenaf of zelfs ons gedachtenpatroon.

‘Een jaar of zeven geleden had ik enorme kiespijn, ook pillen wilden niet helpen. Ik kwam bij mijn tandarts terecht en die adviseerde me een wortelkanaalbehandeling. Ik zag dat niet zitten en dacht: ik vraag een second opinion aan mijn oude tandarts in Duitsland. Via haar kwam ik terecht bij iemand die me aanbood een Body Talk behandeling geven. Ik ging erin met de instelling: baat het niet, dan schaadt het niet.’
‘Dacht je niet: waar ben ik nú in terecht gekomen?’
‘Ja, natuurlijk! Ik was net als de meesten overtuigd van het principe dat als iets in het lichaam het niet doet, dat je dat dan op die plek moet behandelen. Het BodyTalkSystem beschouwt het lichaam als een groter geheel. Dat kende ik niet, zo was ik niet geprogrammeerd, opgroeiend in een familie van ingenieurs. Maar het werkt altijd zo: je gaat in iets geloven als het bij jezelf werkt. En dat deed het. De pijn was binnen een dag weg en is ook niet meer teruggekomen, op de röntgenfoto was geen ontsteking meer zichtbaar. Dat wekte mijn nieuwsgierigheid. Ik heb een opleiding gedaan, dat was geweldig. Daarna moest de hele wereld eraan meedoen van mij, behoorlijk irritant, haha! Maar inmiddels vindt het zijn weg. Ik heb een opleiding tot systemisch coach en meerdere cursussen van het BodyTalkSystem gedaan en ik geef sessies. Sommigen zijn sceptisch, net als ik dat was, maar zijn van hun vliegangst af en hebben geen chronische rugpijn meer en dat maakt ze echte ambassadeurs.  

‘Ons wereldbeeld is nog steeds geprogrammeerd door de Cartesiaanse natuurwetenschap: als we alle onderdelen van het geheel kennen en repareren, kunnen we het geheel verbeteren en gezond maken. En vaak werkt dat ook zo, maar vaak ook niet. Het BodyTalkSystem is op de dynamische systeemtheorie gebaseerd, namelijk dat alles met elkaar verbonden is en elkaar ook continu beïnvloedt. Een voorbeeld: er zijn wetenschappelijke onderzoeken die laten zien dat een bepaalde samenstelling van de bacterie in de darmen invloed hebben op ziektes in de hersenen, zoals depressie.  Onderzoek aan de Harvard Medical School heeft laten zien dat een placebo knieoperatie net zo goed kan helpen als een echte operatie. Als je eenmaal ziet dat het lichaam onderdeel is van een groter geheel, en dat de wereld een groot systeem is, brengt dat ontspanning.’
‘Zie je de gebeurtenissen als een soort mozaïekstenen die drijven en elkaar steeds op andere manieren raken?’
‘Ja, zo zou je dat kunnen omschrijven. Alles hangt met elkaar samen. We hebben lang niet zoveel invloed als we denken. Dat is een uitdagend concept. Daarbij weten we dus veel minder dan we soms denken. Ik hoorde laatst iemand zeggen: “in de ruimte van het niet weten kan heel veel ontstaan.”’ Ik ben dat met hem eens.’

 

Kijk hier de documentaire over verspilling van voedsel.

Klik hier om de site van Christine te bezoeken.

 Klik op de foto’s om ze groot te zien

Vul onderaan op de pagina je e-mailadres in om op de hoogte te blijven van nieuwe posts